عصر کنار خیابان منتظر رییسم بودم و از خستگی لم داده بودم گوشه ای و مطلب مسیح را می خواندم و با خودم دعا دعا می کردم که رییس این شماره ی هم میهن را با شرق همیشه در دستش عوض نکند... مطلب مسیح من را هم به خنده نیاورد و یاد مطلب قبلی وبلاگش افتادم که باز خنده نکرده بودم! نمی دانم چرا خنده ام نمی آمد... نمی آمد... نمی آید...

به اینترنت که وصل شدم دیدم باز مسیح به روز است و شک نکردم که حتمن خبری است! و خبری بود...  تصویر تمام قد صفحه ی اول امروز هم میهن جلوی چشمم سیاه شد... و مطمئن که مسیح هم الآن خنده اش نمی آمد (نمی آید)...

در ذهن گفتم: رییس! این شماره ی "هم میهن"  برای خودم... برای خودم تا از یاد نبرم که نا کجا آباد تمام محدودیت ها تحمل هیچ (از هر نوع) هم ندارد ... برای خودم تا نقش کلام های نوگرایانه اش بماند در تمام صفحه های ذهنم... برای خودم تا ثابت کنم هم میهن هر روز جلوی چشمم عکس تمام قد می زند... برای خودم تا... تا... تا بغض...

در همین زمینه:

           کرکره مان را پایین کشیدند! - محمد جواد روح

            هم میهن نمرد، ما  نمی میریم - فرید مدرسی

            هم میهن توقیف شد - عباس عبدی

            با شیر پنجه کردی و دیدی سزای خویش! - محمد دادفر

             شغلی که اطمينانی به فردایش نیست! - مسعود بهنود